The planet is dying, and so is the hero (Part 1)

Έχουν περάσει περίπου δεκαπέντε λεπτά από την στιγμή που άρχισες το Final Fantasy VII και στέκεσαι σε μια πλατφόρμα του σιδηρόδρομου πάνω από τις φτωχογειτονιές. Από κάτω σου, υπάρχουν σπίτια. Άνθρωποι ζουν εκεί πέρα, κάτω από τις ατσάλινες πλάκες, κάτω από τη μηχανή, στο τεχνητό λυκόφως. Το αληθινό φως δεν τους φτάνει ποτέ. Η πόλη βρίσκεται κυριολεκτικά από πάνω τους και ο κόσμος έχει φτιάξει κάτι που μοιάζει με ζωή μέσα στις σκιές.

Ο Hironobu Sakaguchi και ο Yoshinori Kitase δεν ήταν αναγκασμένοι να ενσωματώσουν αυτήν τη λεπτομέρεια στο παιχνίδι. Ο τίτλος θα λειτουργούσε μια χαρά και χωρίς αυτήν. Το έκαναν όμως και αυτό αλλάζει τα πάντα σε σχέση με το πώς αντιλαμβάνεσαι τις επόμενες εξήντα ώρες.

Η Midgar είναι ένα συναίσθημα

Το Final Fantasy VII κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία τον Ιανουάριο του 1997 και στις υπόλοιπες αγορές τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς. Ήταν το πρώτο Final Fantasy της βασικής σειράς στο PlayStation, το πρώτο που χρησιμοποιούσε pre-rendered 3D backgrounds και πολύγωνα στους χαρακτήρες, το πρώτο που κυκλοφόρησε σε τρεις δίσκους. Η Square ξόδεψε 45 εκατομμύρια δολάρια για να το αναπτύξει, ένα ποσό που, την συγκεκριμένη χρονική περίοδο, ήταν σχεδόν ακατανόητο για ένα JRPG. Η διαφημιστική καμπάνια ήταν εξίσου πρωτόγνωρη, καθώς ένα τηλεοπτικό σποτ έδειχνε τα κινηματογραφικά FMV χωρίς να παρουσιάζει ούτε ένα δευτερόλεπτο από το gameplay, πουλώντας την ελπίδα για ένα προϊόν που θύμιζε περισσότερο ταινία.

Η στρατηγική πέτυχε. Το παιχνίδι πούλησε 3,27 εκατομμύρια αντίτυπα στην Ιαπωνία τις πρώτες τρεις ημέρες. Μέχρι το τέλος της εμπορικής του παρουσίας είχε πουλήσει 13 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο, ένα νούμερο που το τοποθετούσε στην πρώτη θέση των πωλήσεων της σειράς για πολλά χρόνια και που έφερε ένα genre που ως τότε θεωρούταν niche, τα ιαπωνικά role-playing games, στο mainstream κοινό της Δύσης για πρώτη φορά.

Όμως τα νούμερα από μόνα τους δεν μπορούν να εξηγήσουν το γιατί ο κόσμος συνεχίζει να συζητά γι’ αυτό.

Μια πόλη που τρέφεται με αίμα

Η Midgar λειτουργεί χάρις στην ενέργεια Mako. Το Mako είναι η πηγή της ζωής του πλανήτη, που αντλείται μέσα από τη γη μέσω των αντιδραστήρων της Shinra, επεξεργάζεται και πωλείται στις πόλεις με τη μορφή του ηλεκτρισμού. Το μαθαίνεις στα πρώτα πέντε λεπτά του παιχνιδιού, αλλά σου παίρνει είκοσι ώρες για να καταλάβεις τις επιπτώσεις. Η Shinra κάνει κυριολεκτικά μια αφαίμαξη του πλανήτη και τον οδηγεί στον θάνατο. Και όλοι στη Midgar είναι συνένοχοι σε αυτό, απολαμβάνοντας την άνεση του φωτός και της ζεστασιάς με ένα κόστος που δεν θα χρειαστεί να πληρώσουν προσωπικά οι ίδιοι, αλλά ο κόσμος που ζουν.

Ο Yoshinori Kitase έχει δηλώσει σε πολλές συνεντεύξεις του ότι η ομάδα ήθελε να φτιάξει έναν κόσμο όπου «ο εχθρός δεν είναι κάποιος δαίμονας ή ένας κακόβουλος μάγος, αλλά το ίδιο το σύστημα». Η εισαγωγή του παιχνιδιού παρουσιάζει μια πράξη οικολογικής τρομοκρατίας. Ο Cloud και η AVALANCHE ανατινάζουν έναν αντιδραστήρα Mako. Το παιχνίδι το παρουσιάζει ως μια ηρωική πράξη και την αμέσως επόμενη στιγμή περιπλέκει την κατάσταση. Η έκρηξη σκοτώνει πολίτες, καταστρέφει μια ολόκληρη γειτονιά και δίνει στην Sinra τη δυνατότητα να συνεχίσει την προπαγάνδα της. Οι ήρωες κάνουν ζημιά σε έναν σκοπό που είναι αληθινά σωστός.

Αυτή η ένταση ανάμεσα στον σωστό σκοπό και στο κόστος για να τον πετύχεις διατρέχει τα πάντα στη Midgar. Ο Barret Wallace φωνάζει για το πόσο υποφέρει ο πλανήτης την ώρα που καταπιέζει τους συντρόφους του. Η Tifa Lockhart έχει ένα μπαρ στις φτωχογειτονιές που χτίστηκε πάνω στα ερείπια της πόλης όπου γεννήθηκε και παρ’ όλα αυτά είναι χαρούμενη. Ο Cloud προσποιείται ότι δεν δίνει δεκάρα για όσα κάνει, αλλά στην πραγματικότητα νοιάζεται σε συντριπτικό βαθμό.

Η πόλη είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε να νιώθεις το βάρος. Τα pre-rendered backgrounds που προκάλεσαν τεράστιο ενθουσιασμό το 1997 ήταν ένα από τα εργαλεία της αφήγησης. Η μουσική του Nobuo Uematsu αλλάζει συνεχώς τόνο, περνώντας από το industrial τέμπο κατά τη διάρκεια της εισβολής στον αντιδραστήρα, στο συναισθηματικό θέμα που ακούγεται στις φτωχογειτονιές. Η καλλιτεχνική διεύθυνση, υπό την επίβλεψη του Yusuke Naora, παρουσιάζει την σκουριά και τα φώτα νέο και τα αυτοσχέδια καταφύγια με έναν τρόπο που αποπνέει τις δεκαετίες της παρακμής χωρίς ούτε μια λέξη διαλόγου. Η Midgar φαίνεται ακριβώς σαν ένα μέρος όπου οι άνθρωποι κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν σε μια άσχημη κατάσταση, για τόσα πολλά χρόνια που έχουν σταματήσει πλέον να αντιλαμβάνονται πόσο άσχημα περνούν.

Περνάς περίπου πέντε με επτά ώρες στη Midgar μέχρι το παιχνίδι να αρχίσει να ανοίγει. Με τα πρότυπα του 1997, μιλάμε για απίστευτη αφοσίωση σε μία και μόνη τοποθεσία. Η Square ήθελε από τους παίκτες να κατανοήσουν τον κόσμο και όχι απλώς να τον διασχίσουν.

Ξέρεις αλήθεια τον χαρακτήρα;

Ο Cloud Strife εμφανίζεται πλήρως εξελιγμένος, ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται αρχικά. Είναι ένα πρώην μέλος της SOLDIER με ένα τεράστιο σπαθί και αυτοπεποίθηση, ένας μισθοφόρος που δεν νοιάζεται για ιερούς σκοπούς. Είναι «μάγκας» με τον τρόπο που ήταν μάγκες οι πρωταγωνιστές των JRPGs στα τέλη της δεκαετίας του ‘90, με μαλλιά καρφάκια, αποστασιωποιημένος, με εξαιρετικές ικανότητες στη μάχη και μια αχνή υπόνοια ενός παρελθόντος με πολλές πίκρες. Έδινε την αίσθηση, για μια ολόκληρη γενιά παικτών που τον γνώριζαν για πρώτη φορά, ως μια κλασσική περίπτωση ενός συγκεκριμένου είδους χαρακτήρων.

Όμως η προσέγγιση του παιχνιδιού με τον Cloud τις πρώτες ώρες του παιχνιδιού είναι πιο προσεκτική απ’ όσο πιστεύεις. Κάθε φορά που αποκαλύπτει ελαφρώς τον εσωτερικό του κόσμο, σε κάθε τρυφερή στιγμή με την Tifa, κάθε φορά που τον βλέπεις να επενδύει στον σκοπό της AVALANCHE, αμέσως κλείνεται ξανά πίσω από την προσωπικότητα του μισθοφόρου. Δεν μιλάει πολύ. Κρατά συναισθηματικές αποστάσεις. Δηλώνει, συνεχώς, πως πρόκειται για μια δουλειά και μόνο.

Ο Kazushige Nojima, ο βασικός σεναριογράφος του παιχνιδιού, έχει δηλώνει σε πολλές συνεντεύξεις του ότι η ομάδα σκόπιμα παρουσίαζε τον Cloud έτσι. Η ιστορία του Cloud είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που έφτιαξε μια ψεύτικη προσωπικότητα για να επιβιώσει και στο παιχνίδι βλέπουμε τι συμβαίνει όταν αυτός ο ψεύτικος εαυτός χάνεται. Η μαγκιά, η ψυχρότητα, η επιμονή στον επαγγελματισμό είναι ασπίδες, αλλά δεν προστατεύουν τίποτα αληθινό. Ο Cloud είναι αυτός που πιστεύει πως είναι αληθινό.

Αυτό δεν γίνεται εμφανές στη Midgar. Το παιχνίδι δεν θέλει να το συνειδητοποιήσεις ακόμα. Θέλει να νιώσεις άνετα στην ιδέα ενός Cloud που είναι ικανός και αυτάρκης, επειδή στους δύο επόμενους δίσκους θα σου καταστρέψει αυτήν την ιδέα.

Αυτό που ξεκαθαρίζει η Midgar, πάνω απ’ όλα, είναι ότι βρίσκεσαι σε έναν κόσμο όπου οι μηχανισμοί στους οποίους στηρίζεται ο κόσμος, το δίκτυο ενέργειας της Shinra, ο επαγγελματισμός του Cloud, οι ηθικοί κανόνες της AVALANCHE, έχουν ημερομηνία λήξης. Οι αντιδραστήρες καταστρέφουν τον πλανήτη. Ο ιερός σκοπός κοστίζει ανθρώπινες ζωές. Ο ήρωας στέκεται όρθιος από μια ιστορία που έχει πει στον εαυτό του τόσες πολλές φορές που δεν μπορεί να διακρίνει πλέον τις ρωγμές.

Όλα στο Final Fantasy VII σχετίζονται με αυτό που συμβαίνει όταν έρχεται η ημερομηνία λήξης.