Doctor, doctor, give me the news
Πήγα για αιματολογικές εξετάσεις. Έπρεπε να έχω πάει έξι μήνες νωρίτερα για επαναληπτικές. Χάπι για να ισιώσουμε την χοληστερίνη μου δώσανε τότε. Το αμέλησα όμως, όπως κάνω συνήθως.
Γιατί δεν πήγα; Γιατί σιχαίνομαι τους γιατρούς και γιατί νομίζω ότι είμαι ακόμα 20 χρονών Superman. Που όταν είσαι 20 χρονών πιάνεις τη ζωή και τη στύβεις σαν πορτοκάλι. Ό,τι και να πάθεις διορθώνεται μπαμ-μπαμ. Ο οργανισμός σου είναι στο peak, δεν καταλαβαίνει τίποτα. Ούτε από κούραση, ούτε από ξενύχτι, ούτε από πιέσεις. Τραβάς ένα σερί 48 ώρες και δεν τρέχει τίποτα. Κοιμάσαι μετά για ένα 12ωρο κι όλα καλά. Για κάτσε να έχεις ξυπνήσει στα 52 σου στις 8 και να έχουν φτάσει τα μεσάνυχτα και να μην έχεις πέσει να ξεραθείς. Παρτάλι είσαι την επόμενη μέρα.
Τέλος πάντων, δεν πάει έτσι με τους γιατρούς φίλε μου. Η ζωή σου σού ανήκει μέχρι ένα όριο. Ανήκει εξίσου και στους ανθρώπους σου. Έχεις χρέος απέναντι στον εαυτό σου πρώτα απ’ όλα να είσαι υγιής, αλλά έχεις χρέος κι απέναντι σε αυτούς. Χτύπα ξύλο, αν πάθεις κάτι, τι θα τους συμβεί;
Μην το πάρεις βαριά. Μια χαρά θα είναι όλοι τους, η ζωή συνεχίζεται. Η ζωή τους συνεχίζεται. Αλλά ένα αποτύπωμα θα το αφήσεις. Γιατί να είναι στενάχωρο; Δεν είναι καλύτερα να σε θυμούνται για τα ωραία σου, για τον χαβαλέ σου, για το είναι σου, για τις αξίες σου, για όσα αφήνεις πίσω;
Οπότε το άλλαξα το παραμύθι. Μέσα σε 2 μέρες κανόνισα όλα τα ραντεβού. Που κι αυτό με δυσκολεύει αφάνταστα. Μη μου πεις να πάρω τηλέφωνο! Πες μου καλύτερα πάρε 300 κιλά βάρος στην πλάτη και περπάτα 10 χιλιόμετρα. Πες μου πήγαινε να το κάνεις από κοντά, πρέπει να περπατήσεις 25 χιλιόμετρα. Πιο εύκολα θα το κάνω. Superman είπαμε. Παρ’ όλα αυτά πήγα στην προσωπική γιατρό, έκατσα στην αμήχανη σιωπή να μου γράψει τις εξετάσεις, κοίταζα το κομμένο στη μέση ανθρώπινο κρανίο που δείχνει πώς είναι η μορφολογία του εγκεφάλου, ξύπνησα την επόμενη μέρα νωρίτερα για να πάω να τις κάνω, έψαξα καρδιολόγο, τον πήρα τηλέφωνο να δω αν θα με χρεώσει έξτρα αν κλείσω ραντεβού από την ψηφιακή πλατφόρμα της ΗΔΙΚΑ. Πίου-πίου. Από Superman πιστολέρο. Badass είναι κι αυτό, δεν με χαλάει.
Αν υπάρχει κάτι που με βάζει σε σκέψεις είναι η συνέπεια. Εντάξει τώρα, τα έκανα όλα όπως έπρεπε. Θα κάνω το ίδιο και την επόμενη φορά, ή είναι τόσο πολύ αγκιστρωμένη η λάθος πεποίθηση μέσα μου για τους γιατρούς και τη σχέση μου μαζί τους, που θα με βάλει πάλι στο ίδιο τρυπάκι της αναβολής; Θέλω να ελπίζω πως όχι, αλλά όπως λένε και οι βουδιστές μοναχοί, «θα δείξει». Δεν θα το αφήσω έτσι όμως. Το Google Calendar είναι φίλος μου. Αν περίμενα μόνο από το μυαλό μου να θυμάται τα πάντα χέσε μέσα. Notification και «θα δείξει». Adulting, αυτός ο δαίμονας…