A blade in the river (Part 1)

Την πρώτη στιγμή που ο ουρανός ανοίγει στα δύο, δεν είσαι προετοιμασμένος για το θέαμα.

Σε αυτό το σημείο, έχεις περάσει ήδη περίπου σαράντα λεπτά με το Chrono Trigger. Έχεις επισκεφθεί ένα ηλιόλουστο πανηγύρι το 1.000 μ.Χ. Έχεις φάει μεσημεριανό με τη μητέρα σου. Έχεις αναζητήσει ένα κορίτσι που μόλις γνώρισες μέσα στο πλήθος. Ο κόσμος μοιάζει γαλήνιος, σχεδόν νωχελικός, σαν να βλέπεις την έναρξη ενός RPG που σου ζητά να χαλαρώσεις πριν ξεκινήσεις τις μάχες. Και τότε μια πύλη καταπίνει εσένα και τους συντρόφους σου, και σε τινάζει στο 2.300 μ.Χ, σε μια ερειπωμένη Γη όπου οι άνθρωποι τρώνε μπάρες πρωτεΐνης σε υπόγεια καταφύγια και ο ουρανός είναι κατάμαυρος. Βρίσκεις μια ηχογράφηση. Ένα ιστορικό αρχείο. Μια στιγμή ιστορίας διατηρημένη στα ερείπια ενός μέλλοντος που έχει ήδη παρέλθει.

Ο ουρανός το 1.999 μ.Χ.

Ο Lavos εμφανίστηκε μέσα από το έδαφος το 1.999 μ.Χ. και κατέστρεψε τον κόσμο. Η επιφάνεια του πλανήτη έγινε πύρινη. Το μέλλον είναι καθορισμένο.

Το βλέπεις αυτήν την στιγμή, δώδεκα ώρες πριν πλησιάσεις καν στο να γίνεις αρκετά ισχυρός ώστε να μπορέσεις να επέμβεις.

Αυτό που κάνει το Chrono Trigger τη δεδομένη στιγμή, περίπου μιάμιση ώρα μετά την έναρξή του, είναι κάτι που τα περισσότερα RPGs περνούν τη δεύτερη πράξη τους για να το χτίσουν. Σου δείχνει το τέλος. Σου λέει ότι ο κόσμος πεθαίνει. Δεν σε προειδοποιεί, ούτε σου παραθέτει μια προφητεία που μπορείς να σταματήσεις αν ασχοληθείς αρκετά με το grind του χαρακτήρα σου. Σου δείχνει καταγεγραμμένο υλικό. Ιστορικά στοιχεία. Αυτά που έχουν ήδη συμβεί, καταγεγραμμένα από ανθρώπους που ήξεραν πως κανείς δεν θα τα καταφέρει, διατηρημένα για κάποιον στο μέλλον, που θα μπορέσει να τα μελετήσει και να καταλάβει την κλίμακα της δυσκολίας που πρέπει να αντιμετωπίσει.

Εκείνο το πανηγύρι, βέβαια, συνεχίζει να υπάρχει το 1.000 π.Χ. Η μητέρα σου εξακολουθεί να ετοιμάζει το μεσημεριανό για να φάτε. Και ο κόσμος έχει γίνει ήδη στάχτη.

Ένα παιχνίδι που σε τινάζει δεξιά και αριστερά

Τα περισσότερα JRPGs το 1995 αντιμετώπιζαν τους παίκτες σαν τουρίστες. Να ο κόσμος. Να η αποστολή σου. Να ο κακός της υπόθεσης, ντυμένος στα μαύρα, να μονολογεί για τη δύναμη. Το Chrono Trigger φέρεται στους παίκτες σαν να είναι ντετέκτιβ. Να η σκηνή του εγκλήματος. Για το ίδιο το έγκλημα θα μιλήσουμε μετά.

Το παιχνίδι είναι δομημένο γύρω από μια ένδειξη εμπιστοσύνης απέναντι στον παίκτη. Θεωρεί πως θα είσαι αρκετά περίεργος ώστε να μπεις σε μια χρονική πύλη πριν καν σου εξηγήσει τι είναι αυτή και πού θα σε πάει. Θεωρεί ότι θα εξερευνήσεις τον κόσμο το 65.000.000 π.Χ. χωρίς να έχεις κάποιο quest marker που θα σου εξηγεί πού πρέπει να πας. Θεωρεί ότι θα μιλήσεις σε κάθε NPC, ότι θα παρατηρήσεις πως το ίδιο οικογενειακό όνομα εμφανίζεται κατά τους αιώνες, ότι θα καταλάβεις, χωρίς να δεις κάποιο επεξηγηματικό cutscene, ότι ο κόσμος που συναντάς το 600 μ.Χ. είναι οι πρόγονοι των ανθρώπων που γνωρίζεις ήδη το 1.000 μ.Χ. Η ιστορία του κόσμου παρουσιάζεται σε επίπεδα.

Το σύστημα μάχης έχει την ίδια φιλοσοφία. Τα dual και τα triple techs, δηλαδή οι συνδυαστικές επιθέσεις που ενεργοποιούνται όποτε συγκεκριμένοι χαρακτήρες στέκονται στις σωστές θέσεις, δεν αναφέρονται σε κανένα tutorial. Το ανακαλύπτεις με τον πειραματισμό. Κατά λάθος. Βάζοντας τον Crono και τη Lucca δίπλα-δίπλα και βλέποντας τι συμβαίνει όταν εξαπολύεις μια επίθεση φωτιάς και μια επίθεση ηλεκτρισμού ταυτόχρονα.

Αυτό το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό είναι πιο σπάνιο απ’ όσο νομίζεις. Η κυρίαρχη φιλοσοφία σχεδιασμού εκείνη την εποχή στηριζόταν σε περιορισμούς. Σε κλειδωμένες πόρτες, σε επεισόδια που δεν μπορούσες να παρακάμψεις, σε αόρατους τοίχους που είχαν την εικόνα της φύσης για να μην προχωρήσεις σε άλλες τοποθεσίες. Το Chrono Trigger δεν σταματούσε να επεκτείνεται παντού.

Κι όμως, αυτή η άπλα δεν σε έκανε να νιώθεις νευρικότητα, επειδή το σενάριο που τη στήριζε ήταν συγκλονιστικό. Ο κόσμος είχε ουσία. Κάθε εποχή είχε τις δικές της πληγές. Και όσο πιο μακριά πήγαινες στον χρόνο, τόσο πιο εμφανές γινόταν ότι στο συγκεκριμένο παιχνίδι σκοπός σου δεν ήταν να σώσεις τον κόσμο.

Σκοπός σου ήταν να αναρωτηθείς αν το να σώσεις τον κόσμο ήταν η σωστή απόφαση.