Every war has a sponsor (Part 5)
Η τελευταία σκηνή του Snake θα μπορούσε να είναι ένας γύρος θριάμβου. Στέκεται στον τάφο του Big Boss, σε ένα νεκροταφείο για ανθρώπους που η χώρα πιστεύει πως αξίζει να θυμάσαι. Ανάβει ένα τσιγάρο, κάνει την ίδια κίνηση που κάνει σε όλο το παιχνίδι, ένα μικρό, αυτοκαταστροφικό συνήθειο που δεν μπορεί να σταματήσει, επειδή αυτή η επιλογή είναι από τις ελάχιστες που μπορεί να κάνει μόνος του. Και στέκεται εκεί.
Το μόνο τέλος που κάτι κερδίζεις
Αυτό είναι το σωστό τέλος για το Metal Gear Solid 4 και θα ήταν αδύνατο να φτάσεις εκεί αν το σενάριο ακολουθούσε οποιαδήποτε άλλη διαδρομή.
Τα σαράντα λεπτά του επιλόγου που προηγούνται, οι επανασυνδέσεις, οι αποκαλύψεις, η εμφάνιση και ο θάνατος του Big Boss, έχουν νόημα επειδή το παιχνίδι σου έδειξε πως η κάθαρση σε αυτόν τον κόσμο δεν είναι ποτέ ολοκληρωτική, έχει συμβιβασμούς, και φτάνεις σε αυτούς πιο κατεστραμμένος απ’ όσο ήσουν όταν ξεκίνησες. Ο Snake κερδίζει την ευκαιρία να πάψει να πολεμά. Δεν μπορεί να αλλάξει όμως αυτό που έχει γίνει μετά από όλες τις μάχες. Ο τάφος βρίσκεται μπροστά του. Το τσιγάρο είναι στο χέρι του. Θα βρεθεί κι αυτός μια μέρα εκεί.
Αυτό που εντέλει σου προσφέρει το παιχνίδι είναι ειλικρίνεια. Σε ένα μέσο ψυχαγωγίας που έχει συνδυάσει την ολοκλήρωση με τον θρίαμβο, αυτή η προσέγγιση είναι πρωτόγνωρη.
Τι αποκαλύπτει η σιωπή του MGS5
Το Metal Gear Solid V: The Phantom Pain κυκλοφόρησε το 2015 ως ο πιο εκλεπτυσμένος τίτλος της σειράς και ταυτόχρονα ως ένας τίτλος με τη λιγότερο σαφή θεματολογία. Η δομή του open-world ήταν εντυπωσιακή. Το gameplay, αν το εξετάσεις μηχανιστικά, ήταν το καλύτερο που πρόσφερε η σειρά. Το θέμα του όμως, τα ερωτήματα για τα παιδιά που αναγκάζονται να πολεμήσουν, για τον αιώνιο κύκλο της εκδίκησης και για το τι σημαίνει ο όρος «phantom pain» για τους ανθρώπους που έχτισαν την ταυτότητά τους μέσα από συγκρούσεις, δεν καλύπτεται ποτέ, καταπίνεται από τη διαδικασία ανάπτυξης που ξέμεινε από χρόνο, χρηματοδότηση, ή και τα δύο μαζί, αφήνοντας μισή την τρίτη πράξη του παιχνιδιού.
Η αντίφαση σε σχέση με το MGS4 ξεκαθαρίζει περισσότερο το τοπίο. Το MGS4 ήταν υπερβολικά μεγάλο, έδωσε το βάρος στις κινηματογραφικές σκηνές, αλλά τέλειωσε αυτό που άρχισε. Δεσμεύτηκε απέναντι στις ιδέες του ακόμα κι αν αυτές οι ιδέες ήταν άβολες για πολλούς, ακόμα κι αν αυτή η δέσμευση σήμαινε ότι πρέπει να δεις ένα cutscene 71 λεπτών αντί να εμπλακείς σε ένα boss fight. Το MGS5 εμπιστεύτηκε τους μηχανισμούς sandbox και αγνόησε την ουσία.
Αυτή η σιωπή από την πλευρά του MGS5 αποδεικνύει πόσο σπάνιο είναι για ένα παιχνίδι να αναλύσει το θέμα του μέχρι τέλους. Το MGS4 δεν ήθελε να στηριχτεί σε κάποιο sequel για να το πράξει. Ήξερε, σε κάποιο επίπεδο, πως αυτή θα ήταν η τελευταία ευκαιρία να διηγηθεί την ιστορία του και είπε όσα έπρεπε να πει. Το franchise συνεχίστηκε, επειδή τα franchises πάντα συνεχίζονται. Η μηχανή πρέπει να συνεχίσει να λειτουργεί, έτσι δεν είπαμε; Αλλά το θέμα αναλύθηκε επαρκώς. Τίποτα από όσα ακολούθησαν δεν πρόσθεσε κάτι σε αυτά που έδειξε το MGS4.
Ό,τι πιο ολοκληρωμένο έκανε ο Kojima
Το Metal Gear Solid 4 δεν είναι το καλύτερο παιχνίδι του Kojima. Το λες πιο εύκολα για το MGS3, που είναι πιο συμπαγές, πιο εστιασμένο και συναισθηματικά σε συντρίβει χωρίς να χρειάζονται τρεις ώρες κινηματογραφικών σκηνών. Ούτε είναι και το πιο καινοτόμο του. Η ευκρίνεια του MGS2, το γεγονός ότι δείχνει τη θέληση να προδώσει τις προσδοκίες του παίκτη για να βγει σωστά το νόημά του, παραμένει μοναδική.
Αλλά το MGS4 είναι η πιο ολοκληρωμένη ιδέα του.
Παίρνει την στρατιωτική βιομηχανία, το αληθινό, καταγεγραμμένο σύστημα της πραγματικής ζωής με το οποίο κατασκευάζονται και συντηρούνται οι πόλεμοι για το κέρδος, και το προσφέρει ως μια εμπειρία που μπορείς να ζήσεις. Σε βάζει στο σώμα ενός ανθρώπου που δημιούργησε αυτό το σύστημα και που τώρα θέλει να τον ξεφορτωθεί. Σου δίνει έναν ευχάριστο έμπορο όπλων και σου ζητά να καταλάβεις τι εκπροσωπεί αυτός. Σου παραδίδει μια επανάσταση και σου ζητά να αντιληφθείς πως εντέλει πρόκειται για μια επιθετική εξαγορά. Τελειώνει σε μια παραλία, με έναν άνθρωπο που πεθαίνει και ένα τσιγάρο, χωρίς να σου λέει τι πρέπει να νιώσεις.
Ο Kojima είπε στο Kikizo το 2008 ότι ήθελε οι παίκτες να «κρατήσουν κάποια συναισθήματα» με τα παιχνίδια του. Το MGS4 είναι η πιο καθαρή έκφραση αυτού που εννοεί. Το συναίσθημα που θέλει να κρατήσεις δεν είναι εύκολο. Είναι το συναίσθημα ενός ανθρώπου που βλέπει καθαρά τον ρόλο του συστήματος, που καταλαβαίνει τη θέση του μέσα σε αυτό και που επιλέγει, συνειδητά, με προσωπικό κόστος, να πάψει να προσποιείται πως η θέα από μέσα είναι ίδια με τη θέα απέξω.
Όλοι οι πόλεμοι έχουν τον χρηματοδότη τους. Το Metal Gear Solid 4 στηρίχτηκε στα είκοσι χρόνια της ιστορίας του franchise για να σου δείξει ποιος είναι αυτός.
Είμαστε εμείς οι ίδιοι.